Veel nieuws is er de laatste tijd niet te melden. De bouw van het achterterras staat even stil, want we zijn aan het sparen, voordat we met de bouw verder gaan.
Wel heeft huize Michielse-Stxfcger een nieuwe bewoner gekregen: Brutus. Het is een kruising van een Fila Brasileiro met een hond van een ander of geen ras en behoorlijk groot. Hij is een prima speelkameraadje voor Mexie. Zijn vorige baas was een alleenstaande Nederlandse man zonder nabestaanden in Suriname. Deze man is een paar weken geleden plotseling overleden. Onze werkster, die ook xe9xe9n dag per week bij die man kwam werken, vroeg of wij de hond wilden hebben, want hij liep daar alleen over het erf rond. Wij hebben hem opgenomen en het blijkt, dat hij erg waaks is, dus onze beveiliging heeft ook weer een upgrading ondergaan. En natuurlijk: een grote hond eet veel en poept ook flink.

P.S. In de week van 31 oktober tot 7 november is Martha op de plantage.
 
 
 
 
 

Martha koesterde al enige tijd de wens om achter het huis een terras te maken. Dit zou dan een overdekt terras moeten worden, zodat we daar onder alle weersomstandigheden konden zitten. Bovendien zitten we met het probleem, dat onze berging te klein is, zodat die veel te vol is. Martha wilde ook een ruimte, waarin ze haar eigen spulletjes kwijt kan en zo kwamen we op het idee, een terras en twee ruimtes in de achtertuin te laten maken. Bijkomend voordeel hiervan is, dat het terras een flink deel van de tuin in beslag neemt, wat weer scheelt in tuinonderhoud.
De bouw wordt in etappes uitgevoerd. Telkens na een etappe ligt de bouw stil om weer te sparen voor de volgende etappe. We zijn nu zo ver, dat de fundering er ligt. De volgende fase is het optrekken van de twee ruimtes. Wanneer dat gaat gebeuren, weten we nog niet, maar het gaat zeker gebeuren.
Op de foto's zijn de contouren van de ruimtes al duidelijk te zien. De kleinere ruimte is de berging en de grotere is het kabinetje van Martha
 
 
 
 

Gisteren, 25 mei, zijn er in Suriname verkiezingen gehouden voor de Nationale assemblee (vergelijkbaar met onze tweede kamer) en ressortraden (lokaal bestuur, een soort gemeenteraad). Uiteraard is er van te voren flink campagne gevoerd. In vergelijking met Nederland worden er geen aanplakbiljetten op de daarvoor bestemde plaatsen geplakt, maar worden er vlaggen van de verschillende partijen opgehangen, en wel vooraan op het erf. Zo kan iedereen zien, met welke partij de bewoners sympathiseren. Een enkele keer zie je zelfs voor xe9xe9n huis vlaggen van alle partijen hangen. Een aantal partijen doen uiteraard mee. Daarnaast hebben partijen combinaties (lijstverbindingen) gevormd. De bekendste combinaties: Nieuw Front (met de NPS van Venetiaan), de Megacombinatie (met de NDP van Bouterse) en de A-combinatie (met de partij van Brunswijk). Er worden nauwelijks debatten georganiseerd, maar des te meer massameetingen. Op deze bijeenkomsten peppen de sprekers hun aanhangers flink op en gooien uiteraard modder naar hun tegenstanders. Ook zijn er de nodige relletjes. Zo mocht de A-combinatie niet meedoen in de districten Paramaribo, Wanica en Para, omdat men te laat was met het indienen van de kandidatenlijst. Ze probeerden natuurlijk van alles, om toch mee te kunnen doen, maar zelfs een gang naar de rechter mocht niet baten.
Op de verkiezingsdag zelf gaan een aantal mensen (in kledij van hun partij) posten bij de stemlokalen (meestal scholen) en moedigen de kiezers aan, op hun partij te stemmen. Officieel mag dit niet, maar het gebeurt gewoon. Zo mocht er op de verkiezingsdag geen alcohol worden verkocht of geschonken, maar ook die regel werd massaal genegeerd.
De uitslag is inmiddels bekend: een nederlaag voor het Nieuw Front van Venetiaan en een dikke overwinning voor de Megacombinatie van Bouterse. Dat zal in het buitenland, vooral Nederland, weer de nodige stof tot discussie geven.

In de periode dat Carmen hier was (zie ook een eerder bericht). Hebben we natuurlijk ook enkele uitstapjes gemaakt. Een van de tochtjes zou naar Brownsberg gaan en Vivian en Ottmar (vriendin van Carmen en haar man) gingen mee. Bovendien ging ook Winston mee; hij was voor ruim twee weken uit Nederland overgekomen.
‘s Morgens vertrokken we tijdig, want we hadden nog een hele rit voor de boeg. Probleem was, dat niemand van het gezelschap precies wist, hoe we moesten rijden, maar daar zouden we onderweg wel achterkomen. Vroeger was de weg tot Paranam redelijk te berijden; daarna begon de ellende van een laterietweg met veel stof in de droge tijd en modder in de regentijd. Nu was de situatie duidelijk verbeterd. Vanaf Paranam tot het stuwmeer bij Afobaka is de weg helemaal geasfalteerd. Wij reden dus de asfaltweg rechtdoor en zagen een eindje voor het meer wel een aftakking naar rechts, waar door borden was aangegeven, dat het rechts naar Brownsweg en Atjoni ging, maar daar schonken we geen aandacht aan. Zo kwamen we uit bij Afobaka aan het stuwmeer en daar hebben we een poosje gepauzeerd. Omdat we niet wisten hoe we verder moesten, vroegen we de weg aan een voorbijganger. Toen bleek, dat we bij de eerder gepasseerde afslag naar Brownsweg rechtsaf hadden moeten rijden. Wij reden dus terug en vanaf de afslag tot Brownsweg was de weg redelijk, daarna werd hij langzamerhand slechter. De laatste acht kilometer, de Brownsberg op, was de weg erg slecht, glibberig en steil. Eerst waren we nog verkeerd gereden en kwamen we bij een goudzoekerskamp uit. Later zagen we iemand met zijn bromfiets langs de kant van de weg staan. Hem hebben we de weg gevraagd en hij is een stuk voor ons uit gereden. Uiteindelijk kwamen we boven aan en konden we genieten van het uitzicht. Erg lang zijn we er niet gebleven, want het weer verslechterde en de beheerder raadde ons aan, zo snel mogelijk te vertrekken. Het kon namelijk gebeuren, dat er bomen omwaaiden, die dan over de weg vielen, zodat wij niet meer terug konden. Tenslotte kwamen we rijdend en glijdend beneden aan, waarna we weer huiswaarts gingen.

In Suriname is koninginnedag sinds de onafhankelijkheid uiteraard afgeschaft. Dus geen nationale vrije dag met koekhappen, zaklopen en wat er verder wordt vertoond. Maar ook al is Suriname sinds 1975 onafhankelijk, toch zijn er nog veel banden met Nederland blijven bestaan. Dit heeft ook als resultaat, dat er hier een vrij grote groep Nederlanders woont of verblijft. Het gaat hierbij vooral om werknemers van Nederlandse bedrijven en stagaires.
Voor de Nederlanders in Suriname wordt er ieder jaar op koninginnedag wel iets georganiseerd. Dit jaar was er ‘s avonds een optreden van de Nederlandse groep "De Dijk" op de pier van Torarica. Met behulp van enkele sponsors (KLM, Heineken) organiseerde de Nederlandse ambassade dit optreden. Behalve De Dijk waren er nog twee groepen in het voorprogramma en de toegang was gratis. Overbodig te vermelden, dat het massaal opgekomen publiek voor een groot deel uit bakra’s (waarvan weer voornamelijk stagaires) bestond. Concluderend kunnen we stellen, dat het een geslaagde avond was.

Eind januari kwam Carmen bij ons op bezoek. Zij is een vriendin van Martha en toen Martha de vorige keer in Nederland was, had zij haar uitgenodigd. Carmen was al 22 jaar niet meer in Suriname geweest. Op 18 maart zou ze 65 jaar worden en dat wilde ze in Suriname vieren. Het hoefde geen grootse verjaardag te worden, maar gewoon rustig met wat familie en vrienden.
Ze is dus gekomen en vanaf de eerste dag heeft ze flink genoten. Haar vriendin Vivian was ook in Suriname en het toeval wilde, dat haar woning op hetzelfde project lag als de onze; xe9xe9n straat verder.
Haar verjaardag is inderdaad rustig verlopen, maar wel gezellig en ze heeft er van genoten. Verder hebben we met haar enkele tochtjes gemaakt, uiteraard naar het openluchtmuseum Nieuw Amsterdam en naar Brownsberg. Verder mocht de boottocht op de "Sweet Merodia" niet ontbreken. Deze tocht wordt georganiseerd door de schrijfster Cynthia McLeod en voert langs enkele plantages. Exe9n ervan, Frederiksdorp, is enige tijd geleden gerenoveerd en ligt er prachtig bij.
Kortom: Toen we Carmen op 28 maart weer naar Zanderij brachten kon ze terugzien op een geslaagde vakantie.

Hoewel we hier met z’n tweexebn wonen, komt het natuurlijk regelmatig voor, dat we met z’n driexebn, vieren of nog meer zijn. We hebben dus met een zekere regelmaat gezelschap. Dit gezelschap kunnen we indelen in twee categoriexebn: tijdelijk gezelschap en permanent gezelschap.
Deze bijdrage gaat over ons permanente gezelschap: Mexi (spreek uit: Mxe8ksie). Mexi is een pittige dame, die bij ons in huis kwam, toen ze zes weken oud was. We hebben haar gekregen van een schoonzus van broer/zwager Ludwig (hij kwam al voor in eerdere berichten). In het begin was het natuurlijk even wennen, maar nu is haar aanwezigheid voor ons een vanzelfsprekendheid geworden. Na de benodigde inentingen en wormkuren zou ze nu helemaal klaar moeten zijn voor haar taak: het bewaken van het erf. Ze is wel al zo ver, dat ze uit volle borst blaft, als er een vreemde aan de poort staat, maar als de bezoeker eenmaal binnen is, heeft ze de gewoonte, tegen de mensen op te springen en ze vriendelijk te begroeten. Voor veel mensen is dat al een afschrikking, want Surinamers zijn vaak bang van vreemde honden, omdat zij nogal eens willen bijten.
Maar verder zijn wij erg blij met Mexi. Als we ‘s morgens buiten komen, worden we enthousiast begroet en moet er even worden gespeeld. Verder graaft ze kuilen in de tuin en helpt ze de plantjes van Martha om zeep. Bovendien is ze kieskeurig wat het eten betreft: hondenvoer is meestal niet goed genoeg, mevrouw eet huisgemaakte pot (rijst met groente en kip).
De foto’s: Enkele foto’s toen ze ongeveer twee maanden oud was en enkele recente (10 maanden oud).

Zoals iedereen weet komt criminaliteit over de hele wereld voor, dus ook in Suriname. Dit was al af te leiden uit het feit, dat ons huis is voorzien van diefijzer en dat ook de schutting is voorzien van dievenwerend materiaal. Woninginbraken zijn een regelmatig terugkerend verschijnsel, maar berovingen op straat en overvallen op winkels en geldtransporten scoren ook niet slecht.
Ook wij hebben hiermee te maken gehad.
Het eerste geval deed zich voor in maart 2008. Ons huis was nog in aanbouw en we woonden dus nog in de huurwoning. Dat was een hoogbouwwoning met op de begane grond een open gedeelte (onder het balkon en de woonkamer) dat als carpoort gebruikt kon worden. Daar stond ook onze auto. Op een ochtend werd ik wakker en liep ik naar beneden. Toen ik bij de auto kwam, zag ik, dat de portiersloten beschadigd waren. Men had blijkbaar geprobeerd, de deuren met een schroevendraaier open te breken. Dit was echter niet gelukt. De inbrekers waren daarover kennelijk flink gefrustreerd, want met de schroevendraaier hadden zij de tekst "FUCK YOU" op de motorkap gekrast. Wij zijn nog naar de politie gegaan om aangifte te doen, maar de dienstdoende agenten reageerden, alsof wij ze in hun middagslaapje kwamen storen. Wij hebben er dan ook niets meer van gehoord.
Het tweede geval is van recenter datum (september 2009). De woning tegenover onze woning was op dat moment niet bewoond, de eigenaar bevond zich in Nederland. Bovendien was de straatlantaren voor die woning kapot, zodat het weggedeelte voor ons huis een tamelijk donkere plek was. Wij kwamen ‘s avonds rond acht uur thuis; het was dus al donker. Zoals gewoonlijk reed ik mijn auto tot voor de poort, met de bedoeling om uit te stappen en de poort open te maken. Toen ik voor de poort stond, werd ik van achteren vastgegrepen en iemand gooide een vloeistof met hoog alcoholgehalte in mijn gezicht, met de bedoeling, dat het in mijn ogen terecht kwam, zodat ik niets meer kon zien, maar mijn bril hield het goedje tegen. Direct daarna werd mijn schoudertas met een aantal belangrijke documenten (paspoort, rijbewijs, bankpasjes) weggerukt en de rover rende ermee weg. Ondertussen was ook zijn maat met een brommer verschenen. Martha probeerde hem nog tegen te houden, maar dat lukte niet. De rover sprong bij zijn maat achterop en ze verdwenen. Achteraf bleek, dat ze ons achter het huis tegenover ons huis hadden opgewacht en toen ik met mijn rug naar de straat stond, om de poort open te maken, hebben ze toegeslagen.
Politie kwam en heeft de aangifte opgenomen. Met de documenten is het allemaal weer in orde gekomen, maar het was wel een geloop. Begin februari van dit jaar (ik was toen in Nederland) is Martha op het politiebureau uitgenodigd voor daderherkenning, maar omdat we de boeven alleen van achteren hebben gezien, bleef dat zonder resultaat.
Ondanks deze gebeurtenissen blijven we gewoon in Suriname, want we hebben het er veel te goed naar ons zin. Bovendien: in Nederland komen zulke dingen ook voor.
Tenslotte dit: bij de beroving is ook ons fototoestel meegenomen, vandaar geen foto’s bij dit bericht (intussen hebben we wel een nieuw toestel).

Na een wel heel erg lange pauze heb ik de weblogdraad weer opgepakt. Ik wil nu verder gaan waar ik vorig jaar was gebleven en in de volgende bijdragen berichten over dingen die sindsdien zijn gebeurd.
Ik was gebleven bij het verhaal over de schutting om ons huis. Er is daarna een hele tijd niets aan gebeurd, maar toen Martha in het najaar van 2009 voor twee maanden in Nederland was, besloot ik, dat de schutting maar eens moest worden afgemaakt. Dus contact opgenomen met Roland (die ook de poorten had gemaakt) en gevraagd of hij tijd had, om het ijzerwerk tussen de pilaren te maken. Die tijd had hij, dus ik ben toen naar de bouwmaterialenhandel gegaan en heb een aantal meters galvaanbuis en hoekijzer gekocht. Roland is drie dagen hier geweest en heeft alles op maat gemaakt en gelast. Voordat Martha uit Nederland terug was, was de klus geklaard. Helaas heb ik geen foto’s van het maken van het ijzerwerk, omdat ik toen niet in het bezit was van een fototoestel. (Dat was buitgemaakt bij een beroving in september, maar daarover later meer).
Op onderstaande foto’s is wel het eindresultaat te zien. Onlangs is alles geschilderd en het resultaat ziet er goed uit.

De bowwer van de schutting heeft inmiddels zijn werk afgemaakt. De muur tussen ons perceel en het onbebouwde perceel naast ons is tamelijk hoog geworden en de muur tussen ons en de buren is met twee rijen stenen verhoogd.
Maar de schutting is niet compleet zonder poort. Als er geen poort is, hebben de zwerfhonden toch de mogelijkheid op ons erf te komen. Dus hebben we broer/zwager Roland gevraagd, een poort voor ons te maken, of beter gezegd, twee poorten: een grote voor de auto en een kleine voor de voetgangers. Begin van de week ben ik met Roland onderweg geweest om ijzer en andere benodigdheden te kopen en eergisteren kwam hij met een oom van Wilma met een pick up wagen naar ons om de poorten te brengen en te installeren. Daarbij moest er ter plaatse nog wat laswerk worden verricht om alles netjes op zijn plaats te krijgen. Het resultaat mag er wezen, hartelijk bedankt Roland!
Toch is de schutting nog niet helemaal af. In het voorgedeelte is er tussen de kolommen nog ruimte. De bedoeling is, dat daar hetzelfde soort ijzerwerk komt als in het bovenste gedeelte van de poorten. Dit is hoekijzer met aan de bovenkant een punt geslepen. Dat gebeurt binnen afzienbare tijd. We zijn al erg blij, dat we dit hebben staan.